در حاشیه

دیوار بلند بین فرش وفقر (7)

نگاه یک بعدی به مقوله قالی بافی در ایران می تواند ما را به بیراهه کشانده وبه قول معروف بالاخره از یک طرف پشت بام به پایین سقوط کنیم.

به بخشی از جملاتی که در سالهای اخیر از طرف عده ای مطرح شده و ناشی از نگاه تک بعدی به قالی بافی است توجه نمایید :
از فرش می توان به عرش اقتصادی رسید !!
فرش را بیگانگان در ایران توسعه دادند تا ما توسعه علمی و اقتصادی نداشته باشیم !!
فرش بافی هنر صنعتی است که ارمغان دوران فئودالیته است !!
قالی بافی شغلی استعماری و استثماری است !!
همه جملات فوق و شعارهایی از این قبیل ناشی از نگاه تک بعدی است و اگر بخواهیم هر یک از این محورها را به تنهایی در مورد فرش اعمال نماییم به این بن بست خواهیم رسید.براستی آیا می توان از فرش به عرش اقتصادی رسید ؟
این نگاه تک بعدی باعث گردید که تعادل عرضه و تقاضا برای قالی ایران از بین برود.استمرار کارگاههای قالی بافی در تمامی استانها اعم از اینکه پتانسیل دامداری و کشاورزی داشته باشند یا خیر، باعث شد که انبوهی از قالی های درجه دو به بازار عرضه گردد و از آنجا که قیمت قالی را عرضه و تقاضا تعیین می کند، نهایتا گسترش بی رویه قالی بافی باعث شد که میانگین درآمد قالی بافان کاهش یابد.این تصور که قالی بافی می تواند پاسخگوی ایجاد شغل برای کلیه بیکاران جامعه باشد تصوری موهوم و نادرست است . این فکر نادرست حداقل برای دو دهه گریبان گیر جامعه و دولتمردان بود اینکه قالی بافی از مناطق دارای پتانسیل بالقوه برای بافت به مناطق دارای پتانسیل برای کشاورزی و دامداری کشیده شد ،اینکه دستگاه های مختلفی تلاش کردند اعتباراتی را صرف آموزش واگذاری نهادهای تولید قالی و...نمایند عملا باعث گردید که بافندگان ماهر عملا از گردونه خارج گردند .در بهترین حالت بازار جهانی فرش حدود پنج میلیارد دلار گردش داشته که این رقم در حال حاضر به کمتر از یک سوم کاهش یافته است. براستی چگونه می توان با 1/5 میلیارد دلار ولو آنکه تمام سهم بازار را ما داشته باشیم به عرش اقتصادی برسیم؟!
ادامه دارد...
عبدالله احراری

منبع :