تاریخچه فرش

رنگرزی در روستای درخش

اسامی بومی رنگهای سنتی رایج در این منطقه نیز به نوبه خود جالب است . لاکی – ماسی (آبی ) – گل انار – علفی – مُشکی (مُشک : ماده ای خوشبو ) – قهوه گی – گلخار (صورتی ) – فولادی – خاکی – سنجدی – پسته ای – شتری و غیره نام هایی است که به رنگهای مختلف مورد استفاده در فرشبافی این منطقه اطلاق می شود.

در حال حاضربه ندرت دیده می شود که بافندگان الیاف مصرفی قالیبافی را خودشان رنگ کنند . تعداد محدودی از زنگها که از مواد در دسترس موجود در طبیعت این روستا بدست می آید . رنگها یی مثل خاکی و مشکی هستند که از پوست گردو ((کَلِّ جوز )) گرفته می شود . و نیز رنگ گلبهی که از روناس گرفته می شود . در موقع رنگرزی با روناس کمی ((زُقّه )) که نام محلی کندر است به حمام رنگرزی اضافه می کنند تا رنگ بهتری ایجاد کند . بقیه رنگها از بازار خریداری می شوند که اکثرا با رنگهای شیمیایی رنگرزی شده اند . یکی دیگر از مواردی که از عیوب قالیبافی این منطقه محسوب می شود این است که بافندگان درخش به جای کشیدن پودر نازک بعد از اتمام هر رج ، هر سه یا چهار رج یکبار پود نازک را می کشند به این شیوه ((چندچین یک پود )) گفته می شود . که از استحکام فرش می کاهد .

منبع : معصومه رئیسی

منبع :