نواحی و مناطق قالی بافی

آشنایی با استان چهارمحال و بختیاری

استان چهارمحال و بختیاری در جنوب غربی ایران واقع شده است از شمال و مشرق به اصفهان از جنوب به کهگیلویه و از شمال غربی به ایذه محدود است. ناحیه ای است کوهستانی.

 

کوه های بختیاری قسمتی از رشته کوه های مغرب ایران است که در جهت شمال غربی به جنوب شرقی کشیده اند. از یک طرف به کوه های لرستان و از طرف دیگر به کوه های شمال غربی می پیوندد و مهم ترین کوه های آن زردکوه است. این ناحیه محل سکونت ایل بختیاری است. (ژوله، 1381: 200). «سرزمینی که به نام خاک بختیاری خوانده می شود، جغرافیای محل زندگی و زیستگاه بزرگ ترین ایل عشایری کشور است.» (قنبری، عباس، 1391: 20).

چهارمحال و بختیاری استانی در ناحیه زاگرس مرکزی با مساحتی معادل 1% کشور و جمعیتی بالغ بر 850000 نفر که در هفت شهرستان شهرکرد، بروجن، فارسان، لردگان، کوهرنگ، اردل و کیار زندگی می کنند. براساس پژوهش های متعدد این استان به دلیل موقعیت جغرافیایی، منابع مادی و انسانی در تاریخ سیاسی-اجتماعی ایران موثر بوده و هست. اقلیم سرد و خشک بر این استان حاکم می باشد. شهرکرد مرکز این استان با عنوان «بام ایران» شهرت دارد. استان چهارمحال و بختياري شامل دو منطقه مختلف و متصل به يكديگر است. ناحيه‌اي از اين استان را كه بين كوه‌هاي زاگرس تا خوزستان قرار گرفته بختياري و قسمت شرقي آن را كه در حد فاصل كوه‌هاي زاگرس به طرف اصفهان است، چهارمحال مي‌نامند. (قنبری، فاطمه، 1391: 37).

مریم قنبری عدیوی

منبع :