نواحی و مناطق قالی بافی

مراکز بافندگی اردبیل

بافت فرش در اردبیل سابقه ی طولانی دارد . در دوران صفویه مانند بسیاری دیگر از مراکز بافندگی ، قالی بافی در آن در اوج کمال بوده و در دوران قاجاریه پایین ترین دوره ی حیات خود را طی کرده است . حدود یکصد سال قبل بود که این صنعت در آن به مقیاس محدودی شروع به رشد کرد .

 

بافنده های اردبیلی در این زمان و به خصوص در هنگام جنگ جهانی دوم که فرش بافی در شیروان و در سایر مناطق بافندگی قفقاز در حال توقف بود با اقتباس از طرح های بسیار موفق قفقازی و همچنین نقش های زیبای تبریز از جمله طرح هراتی ، مشایخی ، گلدانی ، ظل السلطان و ترنج دار شیخ صفی با پیروی از روش های متداول بافت در آذربایجان ، از قبیل استفاده از گره ترکی ، چله ی کشیده ، تار و پود پنبه ای و رعایت ریزه کاری های اختصاصی خود از جمله نصب دار قالی در زیرزمین برای تامین رطوبت مناسب برای الیاف فرش ، به فرش بافی خود سر و سامانی داده اند . فرش های به اصطلاح بازاری اردبیل ، که به سنه بافت مشهورند ، فرش هایی یک پوده و از نظر بافت دارای کیفیت نازل هستند . گره ها در روی شبکه ی تار و پود بسیار نرم کوبیده می شود . هر چند این نرم کوبیدگی باعث زود بالا آمدن فرش در روی دستگاه می شود . در عوض از تراکم و دوام آن تا حد قابل توجهی کاسته می شود .

بافنده های اردبیلی تقریبا در تمام اندازه ها فرش می بافند ولی بیشترین تمایل را به ذرع و نیم و پرده ای و کناره های معمولی نشان می دهند . فرش های آنان در زمینه های فیروزه ای ، سفید نخودی ، کرم سرنجی ، سرمه ای و سبز روشن به بازار عرضه می شود . بافت فرش های زمینه ابریشمی در سال های اخیر در این شهر بسیار متداول شده است .

منبع : افسانه جاویدان فرش ایران

منبع :