در حاشیه

نقدی بر نمایشگاه 24 فرش تهران (3)

نمایشگاه فرش یا محلی برای تجمع دلالها ؟!


ساده ترین مفهوم نمایشگاه اینگونه است که نمایشگاه محل آشنایی مشتریان و شهروندان با کالاها و خدمات نوین بنگاه هاست. اشخاص حقیقی و حقوقی تلاش می نمایند دستاوردهای جدید خود را در معرض دید شهروندان قرار داده تا به مشتریان خود بفهمانند که از تمایلات و خواسته های آنان مطلع بوده و درواقع ذهن آنان را خوانده و همان کالا و خدماتی را در نمایشگاه به نمایش می گذارند که شهروندان و مشتریان آرزوی آن را داشته اند.
ترکیب غرفه داران نمایشگاه تخصصی فرش تهران از فرش فروشان تهران یا شهرستانها ، تعدادی صادر کننده فرش ، گروهی از شرکت کنندگان هم تولیدکننده فرش و بالاخره تعدادی از غرفه داران هم عملا در هیچ یک از گروه های فوق نبوده و صرفا با استفاده از عملیات دلالی به فعالیت مشغول می باشند .اگر چه امسال تلاشهای خوبی شد که از تعداد دلالها کاسته شود اما در عوض بر حجم دلالهای غیر رسمی افزوده شد!!
شخصا نه تنها مخالفتی با شغل شریف !! دلالی ندارم که در بسیاری موارد آن را تسهیل کننده معاملات تجاری می دانم اما وجود قریب به 150 نفر دلال غیررسمی که غرفه داران عزیز باید برای تحقق اهداف در فروش اجبارا به آنان متوسل شوند بسیار درخور تامل است و امر ناپسندی است که متولی نمایشگاه تخصصی فرش باید فکری به حال آن نماید . نادیده گرفتن فعالیت منفی اینگونه افراد و همچنین عدم دقت کافی در واگذاری غرفه به افراد حقیقی یا حقوقی باعث شده اندک اندک بسیاری از تولیدکنندگان اصیل و برخی از وزنه های بزرگ فرش ایران با این نمایشگاه فاصله گرفته و در عوض در طول سال برای معرفی تولیدات خود اقدام به برگزاری نمایشگاه های اختصاصی نمایند .
اینکه با ورود شهروند به محوطه نمایشگاه تخصصی فرش افرادی دلال اقدام به شکار او نموده و شهروند را به غرفه هایی که پورسانت دلال را قبول نموده اند هدایت نمایند نه در شان فرش است و نه در شان نمایشگاه !
از طرف دیگر باید مرکز ملی فرش ماهیت این نمایشگاه را تعریف نماید و با توجه به ماهیت نمایشگاه ترکیب اصلی غرفه داران را مشخص نماید که به راستی اولویت در واگذاری غرفه داران کدامیک از گروه های فعال فرش هستند؟

عبدالله احراری

منبع :