نواحی و مناطق قالی بافی

مراکز بافندگی فارس

دو سوم از خاک استان فارس محل زیست عشایر مختلفی است که هزاران سال پیش در این سرزمین پهناور زندگی کرده و برای دسترسی به هوای معتدل و چراگاه های سرسبز برای دام های خود در طول سال مبادرت به کوچ های طولانی می کنند. برخی از این عشایر به دلیل سختی ها و مشقت هایی که در این رفت و آمد های مکرر متحمل می شوند در سال های اخیر حالت کوچ روی را ترک کرده و در سرزمین های مناسب ساکن شده اند.

 

در قالی بافی استان فارس به لحاظ اهمیت دست بافت های عشایر ساکن و متحرک در این ناحیه ابتدا مختصری به سابقه ی تاریخی و چگونگی و کیفیت دست بافت های ایلات قشقایی ، خمسه و الوار ممسنی و بویراحمد پرداخته و سپس ادامه ی این بحث را به شهرهای شیراز و آباده می کشانیم که در حقیقت قالی بافی در آنها بازتاب این حرفه ی پیشینه دار ایلیاتی است.

به طور کلی روش های بافت و نقش مایه ها و نگاره ها ، که در حد کمال زیبایی و تنوع هستند ، در هر ایل و طایفه و در هر ناحیه فرق می کند. تقریبا اکثر فرش های آنها بر روی زمین بافته می شوند. قالی و قالیچه های فارس بیشتر دو پوده بوده و تار و پود آنها از جنس پشم است. گره به کار رفته در فرش های این استان بسته به ایل و طایفه متفاوت است ، به طوری که در دست بافت های ایل قشقایی گره فارسی در حالی که در میان بافنده های مستقر در نی ریز و اصطهبانات گره های فارسی – ترکی بسته به مورد رایج است. سایر ایل ها به طور کلی گره ترکی و یا متقارن را ترجیح می دهند. پشم های به دست آمده از گوسفندهای فارس لطیف و براق بوده و رنگ های پرمایه و دلپذیری که این ناحیه به فراوانی یافت می شود ، بر روی این الیاف فرصت خودنمایی بیشتری می یابند.

منبع : افسانه جاویدان فرش ایران

منبع :