نواحی و مناطق قالی بافی

مراکز بافندگی ایلات ممسنی و لر

در میان ایلات ممسنی و لر قالی بافی رواج چندانی ندارد (ایلات ممسنی در اطراف شهرستان نورآباد و لرهای بویراحمد در دشت ها و کوهپایه های یاسوج و دهدشت ساکن هستند).

در سال 1350 هجری شمسی سازمان عمران کهکیلویه و بویراحمد با دائر کردن تعدادی کارگاه قالی بافی در حومه ی یاسوج و استخدام استادکاران قالی باف از تبریز و نایین برای آموزش دختران و زنان عشایر بویراحمد و تاسیس یک واحد رنگرزی به منظور تهیه ی پشم های رنگ شده و توزیع آن بین این قالی بافان نو پا تا حدودی قالی بافی را در بین این عشایر رواج داد.

پاره ای از تیره های لر در بخش ها و دهات شهر بهبهان (در استان خوزستان) و مجاور آن مانند منصوریه و تشتان متاثر از سنت های بافندگی خود به بافت فرش هایی پرز بلند با تارهایی که ترکیبی از پشم های گوسفند و بز هستند اشتغال دارند. فرش های آنان در سبک هندسی با حاشیه های بسیار پهن (لااقل آن طور که در فرش های قدیمی آن دیده می شود) طراحی شده و بافته می شوند. در زمینه ی سرمه ای فرش های قدیمی بافت این ناحیه ستاره های هشت پر عاجی رنگی به صورت مجرد در ردیف های موازی همراه با سایر نقش مایه های ایلیاتی در مجموع ، طرح های دلپذیر قالیچه های قفقازی را تداعی می کنند.

در فرش های جدید بافت بهبهان ، گلیم بافت عریضی گاه سوزنی شده شبیه آن چه که در بافت های قوچان (استان خراسان) می بینیم فواصل بین ریشه ها و قسمت اصلی فرش را اشغال می کنند.

منبع : افسانه جاویدان فرش ایران

منبع :