در حاشیه

مسئوليتهای اصلی متولی فرش (قسمت اول: تامین اجتماعی جامعه فرش با محوریت بافندگان)

شکی نیست که میزان رویکرد و علاقه افراد جامعه و دلگرمی آنان به مشاغل نگاهی است که به آتیه و آینده خود در داشتن آن شغل دارند. آنان نمونه‌های مشاغل جامعه را دیده وبا توجه به جایگاه اجتماعی هر یک از مشاغل اقدام به انتخاب شغل می‌نمایند.

در جامعه‌ای که افرادی پس از بافت ده‌ها تخته فرش نفیس و در مواردی حتی صد‌ها تخته فرش هیچ پشتوانه‌ای برای آینده ندارند و سر و کارش در ایام سالخوردگی به سازمانهایی همانند بهزیستی و کمیته امداد می‌افتد طبعا «کمتر جوانی از روی میل و عشق اقدام به انتخاب شغلی مثل بافندگیفرش و..... می‌نماید. لذاموضوع تامین اجتماعی بافندگان فرش و برخورداری آنان از مزایای کامل تامین اجتماعی حداقل در دو دهه اخیر از خواسته‌های اصلی جامعه فرش بویژه بافندگان فرش بوده و می‌باشد. برغم آنکه دولت محترم و مجلس محترم شورای اسلامی در قانون بودجه ۸۸اعتباری قابل توجه برای پرداخت سهم دولت از بابت تامین اجتماعی کامل بافندگان فرش در نظر گرفته بودند متاسفانه تا این لحظه هنوز اقدام عملی بجز یک سری تشریفات اداری بر داشته نشده است. جا دارد رییس محترم مرکز ملی فرش به عنوان متولی فرش دفاع محکمی از منافع و خواست بافندگان دراین خصوص بنماید و با اولویت دادن به تامین اجتماعی بافندگانی که شغل تمام وقت آنان بافندگی فرش است نگرانی آنان را از این بابت برطرف نماید. این مرکز نباید اجازه دهد زمان به نفع یکسری از سازمان‌ها و ضرر بافندگان فرش سپری گردد آری رسیدگی سریع و اجرایی نمودن بیمه کامل تامین اجتماعی بافندگان سنجشی است برای اقتذار سازمانی مرکز ملی فرش و مدیریت رییس آن!

کلام آخر اینکه فرش سالم و مرغوب را بافندهای تولید می‌نماید که خود ازسلامت فکری و روحی و جسمی برخوردار باشد!

عبدالله احراری

منبع :